فاطی جان عیده و خورشید پور از گرمایه
کار توخنده و شوخی کار مو ای وایه
تو خنت ناف مشد نزدیک آقام رضا
مو خنم ای ور دنیا و آمریکایه
دست مو قد مکشه تا که به دستت برسه
دست مو رود خنه یه دستای تو دریایه
نگی یکوخ مخوامت قد همونای دگه
جای تو توی دلم از همه شا سیوایه
خلیار دوس درم اما تو رو خیلی بیشتر
فاطی جان عشق تو شای همه ی عشقایه
تا دری وقت بیا تا بگردم دورت
عمر شمع و گل و پروانه مگن کوتایه
وای که ای لفظ و قلم پاک مو ر دیونه کرد
بسکه حرفای تو پور از اگر . امایه
وای چی وقتا که دلم پوشت سرت شور مزنه
روز من بی تو شبه شب دیگه واویلایه
تا می بینم تور چشمات مره جاهای دگه
چشم تو جنه یره چشم مو بسم الله یه
هیچ وخ او چشمات روی گل قالی ننداز
تو که بیتر مدنی گل کیه کی زیبایه
خنت آباد محبت که خرابم کردی
سر و سامون ندره هر کی که خاطر خوایه
بعد صد سال که ای اوسنه ها کهنه برن
اسم ما ورد زبون همه یه مستایه
مو که گفتم مخوامت هرچه مره باداباد
چی مره عاقبت کار خدا دانایه
سلام. غزلی با لهجه مشهدی، خب برای تنوع بد نیست. خوش بحال جناب سپند با این همه فراغت خاطر. یک ذره هم بمن لطف کند، ممنونش میشم
پاسخ دادنحذف